54. Grammy Ödülleri, Adele ve Ötekiler

Dün Seray'la Adele şarkılarının aslında özünde çok da nitelikli olmadığını, hatta eziklik duygusunun fazla yoğun olduğunu falan tartışıyorduk. PMS dönemindeki ya da depresyondaki her kızın aklından geçenleri iyi pop şarkıları haline getirmiş, ama 6 tane Grammy eder mi o şarkılar bilemedim. Hoş Katy Perry alacağına Adele alsın da ne biliyim, bu tip ödüller hep popüler olanların içine tıkılıp kalıyor. Takdir tabiki Akademi'nin ancak bu hoşuma gitmiyor.

Tabiki bu "ödül" kavramına yaklaşımım Grammy'nin açılış performansı olan Runaway Baby hakkındaki düşüncelerimi etkilemiyor. Bence mükemmel bir performanstı, abartısız ve kaliteliydi. Aslında Nicki Minaj'ınki dışında bütün performanslar mükemmeldi bence. Gecenin sonundaki Paul McCartney, Bruce Springsteen, Joe Walsh, Dave Grohl ve Rusty Anderson ekibi ise inanılmazdı! Aslında o sahnede Dave Grohl'u görünce minik bir kalp krizi geçirdim resmen. Foo Fighters takıntılı biri olarak içimdeki Dave Grohl sevgisi çığ gibi patladı o insanlarla çalarken görünce onu. Dediğim gibi, Nicki Minaj'ın olduğu kısımları kesersek... Neyse.

Soldan sağa: Rusty Anderson, Bruce Springsteen, Joe Walsh, Paul Mccartney, Dave Grohl 

Bir de ödül törenini izlerken fark ettiğim bir gerçek: Alicia Keys'i asla sevemeyeceğim. Onun dışında Foo Fighters'ın garajda kaydedilmiş ve her zamanki gibi yine harika olan albümleriyle 5 Grammy almalarına, Skrillex'in de 2 Grammy'i evine götürmesine çok sevindim. Yes, ay layk dupstep. Barton Hollow ile The Civil Wars'ın 2 Grammy kazanması da mutlu edici. Best New Artist ödülü ise tatmin etmedi beni, gönlüm Skrillex diyordu. Ben zaten ödüllerimi kendime göre dağıttım, o yüzden kimin ne kazandığı çok da önemli değil :)

Bu arada: So you better run, run, run away, run away baby!

Daha uzunlu Grammy yazısı için sizi şöyle alayım. Blog daha yeni olduğu için tek yazı o zaten, ilerleyen zamanlarda daha güzel müzikli yazılar yazacağımı umuyorum :)